Sınıfıma gittiğimde öğtretmenimizin gelmeyeceği ve o günlük diğer sınıfta oturacağımız söylendiğinde öğretmenimin hastalığı için üzülmüş daha o anda özlemiştim.
2. Teneffüste annem ve kuzeni beni ve kuzenin kızını ziyarete gelmişlerdi. Kızı fosforlu kalem almasını söylediğinde kuzen nasıl olduğunu sordu. Bende heyecanla ben göstereyim benim var diyerek koridordan sınıfa koşup bir çırpıda kalemi alıp gösterdim.
Zil çaldı ve sınıfa döndük. Sıralarda 3'er çanta sahiplerini bekliyordu. Hasretimizi giderdik ve 3 çocuk bu gün yetişkin olarak oturamadığım sıraya oturduk. Teneffüste sınıfta oturan ve işlerini yapan komşu öğretmenin sesi duyuldu;
Teneffüste sınıfta koşanlar, yaramazlık yapanlar...
Bir anda kendi adımı duyunca koridordaki anneme ve kuzenine mutlulukla bakar haldeyken şaşırmıştım.
Kalktık, tebeşire doymuş tahtanın önüne dizildik. Sıra bana geldi. Tokatı yediğim anda annemin içinde bir sızı oluşmuş ama sesini çıkaramamış, gözleri dolmuş sessizce kuzenine dönmüş çaresizce gözlerine bakıyordu. Kuzen de sesini çıkaramamıştı. O da çaresiz ve içine oturan ağır bir acıyla annemin bakışlarına karşılık veriyordu.
Hayatımda tokadını yemediğim annemin önünde öyle okkalı bir tokat yedim ki, bu tokatı ve onun anneme hissettirdiği acıyı gördüğüm yüzünü ömrüm boyunca unutamayacağım.
Bu gün olsa o öğretmen ne bana ne de benim gözümün önünde hiç bir çocuğa dokunamaz.
Ama o gün yemiştim tokatı.
Suç muydu sınıfta heyecanla koşmak? Ya da yaramazlık yaptığı söylenen arkadaşların yaptığı yaramazlık ne olabilirdi ki.
Biz çocuktuk. Çocuk ne suç işleyebilirdi ki? Kabahati ne olabilirdi?
Tek suçu çocuk olmaktı.
O gün anlamıştım ki hayat çocuklara da acımıyordu.
